هجرت الله اختيار
له بده مرغه (او يا هم ښايي له ښه مرغه) د نړۍ په کابو ټولو هېوادونو کې سياسي اوضاع او تفکر د ړندې هېوادپالنې په لور روان دی. ړنده هېوادپالنه يوازې په لېبرال ډيموکراسيو کې نه تر سترګو کېږي، بلکې د نالېبرال نظامونو (ديکتاتوريو او توتاليتر نظامونو) کې هم اساس د ړندې هېوادپالنې ترويج دی او له همدې لارې هم په نوم لېبرال ډيموکراسيو کې او هم په نالېبرال ديکتاتوريو او توتاليتر نظامونو کې خلک پر حکومتونو ورمات دي. تر ټولو جالبه دا ده چې په يادو شويو دواړه ډول نظامونو کې حکومتونه هره ورځ د خلکو حقونه تر پښو لاندې کوي، د خلکو آزادي ورمحدودوي، د خلکو سوکالي له منځه وړي او د خلکو اقتصادي ژوند ورخرابوي، خو بيا هم خلک (لکه بله هېڅ چاره چې نه لري) پر حکومتونو ورمات دي، او استدلال کوي ((ځکه چې زما هېواد دی او ځکه چې زما حکومت دی!)) دغه حالت ته ړنده هېوادپالنه وايي.
غزل
دا چې قتلېږم، شور او شر مې نشته
پر خپل وجود دومره باور مې نشته
پرون مې سر درلود، سردار نه ومه
نن چې سردار يمه نو سر مې نشته
لكه چې ښه تاريخ ته ولوېدمه!
كابل مې نشته، پېښور مې نشته
هر ځاى كې يمه، لكه هېڅ چې نه يم
ژبه مې شته؛ خو ژبور مې نشته
عقل او هوش مې هم پردي ښكاريږي
سترګې مې شته دي او نظر مې نشته
چې وخت د منډو و، نو پښې مې نه وې
اوس چې نور الوزي، وزر مې نشته
۱۳۸۹ل، د جدي دولسمه
ننګرهار، جلال آباد
زه مې په ملګري پسې د پوهنتون داخل ته ورغلم، تر هغې مې چې موټر راګرځوه، ملګرى مې له يو بل سپين کالي کس سره له پوهنځي راووت. ما د موټر شيشه کښته کړه، هغوى دواړه د موټر په لور راروان و. سپين کالي سړي غوږ ته موبايل نيولى و او په ډېرې وارخطايۍ غږېده: ((درته وايم، کښته شه! ووځه! له دې ځايه ژر ځان باسه! رئيس صيب هيله کوم، نورې پوښتنې مه کوه، خو ته مهم يې، ځان وباسه! يوه دقيقه کې ...))
ټليفون يې قطعه کړ، دواړه موټر ته راوختل. ما دواړو ته ستړي مه شي وويله، ملګري مې ستړي مه شي واخيسته، خو سپين کالي سړي ته بيا زنګ راغى. په خبرو سر شو: ((اورم صيب! اجرائت وشول صيب! بلې صيب! رئيس مو همدا اوس له ودانۍ وويست! بلې صيب! زما کسان د ودانۍ شاوخوا ته توظيف دي! څو شېبو کې به شنډوونکى ټيم راورسېږي! سمه ده صيب! تاسې بيا په جريان کې اچوم!! زه هم څو شېبو کې ورسېږم))
